Elke dag zijn er zovele dingen die voor kleine of grote frustraties kunnen zorgen, die een onaangenaam gevoel van machteloosheid opwekken… Het zien van alle mensen die toch nog met een plastic zak bij de bakker of slager buitenlopen, om die thuis dan meteen weer weg te gooien. De tien blaadjes rucola of voorgesneden sla, verpakt in meer plastic dan er voedsel in het pakje zit (want slaatjes zijn gezond). De muntblaadjes uit Marokko en de druiven uit Peru, putje winter in onze winkelrekken. De rekken vol plastic rietjes in het warenhuis. De duizenden plastic bekertjes op een festival of stadsfeest. Lege blikjes in het weiland, die tot een pijnlijke dood van koeien kunnen leiden als de vlijmscherpe stukjes in hun maag terecht komen. De ouders die vlakbij wonen maar toch met de auto staan aan te schuiven om hun kind aan de jeugdlokalen af te zetten. De sprint naar de winkelstraat op Black Friday, ook al hebben we eigenlijk niets nodig. De plastic koffiepads of broodjes tonijn op een studiedag over duurzaamheid. De stuntprijzen voor steeds goedkopere citytrips met het vliegtuig. Of de stuntprijzen in de supermarkt: drie euro voor een kilo kippenbillen…! Als burger hebben we vaak de mond vol over duurzaamheid, maar als consument gedragen we er ons zelden naar. Staan we niet stil bij de consequenties van wat we doen en waar we voor kiezen.

Maar ik moet het heilig boontje niet uithangen. Want ook al proberen we zelf zo bewust mogelijk te leven en te consumeren, wij durven natuurlijk ook al eens te “zondigen” hé… En toch: als nu echt íedereen eens een klein beetje meer moeite deed, zouden we dan niet samen al een hele stap vooruit zijn? Natuurlijk hebben we een sterker beleid nodig als we écht een betere koers willen varen. Laat ons die beleidsmakers maar regelmatig genoeg wakker schudden. Maar er is zoveel dat we ook zelf in handen hebben. Er zijn zoveel quick-wins te maken, heel kleine evidente inspanningen die meteen een verschil kunnen betekenen…

In elk geval: we beloven plechtig om met WOP niet teveel te klagen of met het vingertje te wijzen! Geen wij-zij verhaal. Geen oordeel over elkaar. Niet om het best. Maar wel: durven benoemen. Een gezonde portie activisme. Een constructief verhaal. Verandering teweeg brengen via positieve, leuke acties met bondgenoten.